دلايل استرس کودکان

دلايل استرس کودکان

ترس، از روزهاي آغازين تولد در نوزاد شروع مي شود. صداهاي بلند، تکان خوردن شديد و ناگهاني، جدايي از مادر و... رخدادهايي هستند که در نوزاد ايجاد ترس مي کنند. با بالا رفتن سن او و ورودش به مرحله ي کودکي دامنه ي ترس هايش نيز افزايش مي يابند. کودک اتفاقات ناگوار زيادي را در دور و بر خود مي بيند و در نتيجه در ذهن خود همواره احتمال مي دهد که آن اتفاقات براي خودش نيز رخ بدهند. اين« احتمال دادن» که با يک احساس رواني بد همراه مي شود استرس نام دارد. عوامل استرس زا در زندگي کودکان به سه دسته تقسيم مي شوند:

فردي

افتادن در آب، شکستن دست و پا، رويارويي با خطر تصادف، گرفتن نمره پايين در امتحان، گم کردن وسايل و... اتفاقاتي هستند که اگر چندين بار براي کودک يا اطرافيانش رخ بدهند او را دچار استرس مي کنند. چنين کودکي نسبت به کارهاي معمولي همچون استخر رفتن، رد شدن از خيابان، امتحان دادن احساس اضطراب خواهد کرد و گاهي دامنه ي اين اضطراب به اندازه اي زياد مي شود که کودک ديگر توانايي انجام کارهاي روزمره اش را نخواهد داشت.

خانوادگي

مشاجرات والدين باهم، استبداد و زورگويي، بداخلاقي و... امور هستند که کودک را به يک استرس دائمي دچار مي کنند. چنين کودکي از حضور والدين در خانه ناراحت و مضطرب است و از دوري آن ها لذت مي برد. پدر و مادري که هميشه کودک را به خاطر اشتباهاتش تنبيه مي کنند ولي هيچ وقت به خاطر کارهاي خوبش تشويقش نمي کنند او را دچار استرس هاي شديدي مي کنند به گونه اي که او حتي اگر خطايي نکرده باشد باز هم دلشوره تنبيه شدن دارد.

اجتماعي

همه کودکان در جامعه با خشونت ها و حوادث رو به رو مي شوند اما اگر اين اتفاقات به اندازه ي زيادي تکرار شوند کودک، اجتماع گريز مي شود. اين دسته از کودکان از مدرسه رفتن، ورود به جمع هاي دوستانه، ارتباط با بستگان و حتي بيرون رفتن از خانه مي ترسند. دعوا با همکلاسي ها و هم محله اي ها، تنبيه بدني شدن به دست معلم، آسيب ديدن از سوي بچه هاي قلدر و... اموري هستند که کودک را به استرس هاي اجتماعي مبتلا مي سازند.

محمد حمله دار