کانون هاي پرورش فکري و تربيت نوجواناني کاربلد

کانون هاي پرورش فکري و تربيت نوجواناني کاربلد

بهترين و لازم ترين کاري که يک نوجوان بايد در اوقات فراغتش انجام دهد بهره گيري از اين فرصت براي مهارت آموزي است. مهارت هايي که چه بسا در آينده اي نه چندان دور بيش از درس به کارش آيند.

خوشبختانه در کشورما فضاهايي همچون پايگاه هايي بسيج، کانون هاي مساجد، کارگاه هاي فني و حرفه اي و کانون هاي پرورش فکري کودکان و نوجوانان اين امکان را براي نوجوانان فراهم کرده اند که در محيطي آسان و ارزان مهارتي را بياموزند و در همان محيط، آن را به نمايش بگذارند.

در اين ميان کانون پرورش فکري کودکان و نوجوانان به عنوان با سابقه ترين ارگاني که در اين زمينه فعاليت مي کند جايگاه ويژه اي دارد و حذف نشدن آن طي ده ها سال نشان از همين ويژه بودن دارد.

عضويت در کانون و بهره مندي از فضاي آن تقريبا رايگان است و اين امر به ويژه براي نوجوانان مناطق محروم اهميت به سزايي دارد. برگزاري کلاس هاي آموزشي بدون دريافت هزينه از شرکت کنندگان امتياز بزرگي است که يک نوجوان و خانواده اش را از پرداخت شهريه هاي گزاف معاف مي کند.

فراهم بودن فضاي ارتباط با استاد و بهره مندي از راهنمايي هاي او، دوره هاي کانون را نتيجه بخش تر و کاراتر مي کند چرا که تدريس يک استاد هر اندازه که خوب باشد هيچ چيز جاي ارتباط هميشگي او با شاگرد را نمي گيرد. امروزه بسياري از دوره ها و رشته ها تنها در سايه ارتباط با استاد، امکان پيشرفت کارآموز را فراهم مي کنند چرا که تئوري هاي آموزشي شان به آساني در اينترنت قابل دسترسي هستند.

مسئولان کانون هاي پرورش فکري ضمن آنکه بايد قدردان چنين فضايي باشند لازم است که براي بردن بيشترين بهره از اين فضا، چند نکته را مورد توجه قرار دهند.

نخستين اشکالي که به کانون هاي پرورش فکري وارد است ضعف تبليغاتي است. گويا دولتي بودن اين کانون ها و داشتن بودجه و دستورالعمل روشن، مسئولان آنها را از تبليغات بي نياز کرده است حال آنکه اين امر سبب شده بسياري از نوجوان از کانون، چيزي جز يک نام نشنيده باشند.

تبليغات محيطي در مدارس و سطح شهر کمترين کاري است که مسئولان کانون ها بايد در پي آن باشند تا زمينه آشنايي و جذب بهتر نوجوانان را ايجاد کنند. افزون بر آن، امکان استفاده از فضاي مجازي و تلويزيون نيز به آساني در اختيار کانون ها قرار دارد و با توجه به گستردگي مخاطبان اين دو رسانه، تبليغات در آنها قطعا کارساز خواهد بود.

دوم لزوم توجه کانون ها به برگزاري دوره هاي آموزشي مفيد و کاربردي است. دوره هايي همچون سفال گري هرچند در پرورش خلاقيت نوجوانان موثرند اما تاثيري بر آينده شغلي او ندارند بنابراين دست اندرکاران آموزشي کانون ها بايد دوره هاي کامپيوتري، رسانه اي، هنري و ادبي را با جديت بيشتري دنبال کنند.

آنچه امروز تبديل به گفتمان عمومي کشور شده اين است که دانش آموزان، طي کردن مراحل تحصيلي در دانشگاه و سپس استخدام در ادارات را تنها گزينه پيش روي خود در زندگي ندانند و بيشتر در پي يادگيري مهارت هاي گوناگون باشند تا زمينه شغلي مناسب تر وسريعتري برايشان فراهم شود. مسلم است که کانون هاي پرورش فکري جايگاه مهمي در زمينه تحقق و عملي شدن اين گفتمان دارند.

سومين نکته اي که مي تواند عامل پيشرفت کانون ها باشد ارتباط با کانون هاي مساجد است تا امکان بهره مندي از ظرفيت ها و امکانات همديگر فراهم شود و بدين وسيله زمينه رشد هر دو نهاد فراهم شود. در واقع اي کاش همه نهادهايي که با نوجوانان در ارتباطند يعني  بسيج محلات، بسيج دانش آموزي، کانون هاي مساجد و کانون هاي پرورش فکري زير يک چتر آمده و در قالبي متمرکز فعاليت مي کردند اما فعلا که چنين چيزي در سطح کلان رخ نداده خوب است که مسئولان هر يک از آنها به شکل خودجوش در پي همکاري با ديگر نهادهاي همسو باشند و گامي براي تحقق اهداف مشترکشان بردارند.

و نکته پاياني که شايد مهمتر از ديگر نکات باشد اين است که مسئولان کانون ها تنها به برگزاري دوره ها و آماده نگه داشتن محيط کانون براي پذيرايي از نوجوانان بسنده نکنند و حتما در پي خروجي گرفتن از اين فعاليت ها باشند. به بياني ديگر رصد رشد تک تک نوجوانان در فضاي کانون امر مهمي است که به عهده مسئول کانون قرار دارد.

محمد حمله دار