در حسرت مدرسه جذاب

در حسرت مدرسه جذاب

شما درحال قدم زدن در يک مدرسه هستيد. زنگ پاياني نواخته مي شود. ناگهان چنان جيغ و فريادهايي مي شنويد که گويي فاجعه اي رخ داده! خوشبختانه اتفاق بدي نيفتاده و صرفا بچه ها مي توانند به خانه بروند. فريادهاي آنها هم از سر شادي بود اما اگر عميق به داستان نگاه کنيم مي بينيم که واقعا فاجعه رخ داده است.چرا دانش آموزان اين قدر از تعطيلي خوشحال مي شوند؟ اگر اجبار خانواده و جامعه نبود کدام دانش آموز حاضر مي شد با پاي خودش به مدرسه برود؟

يکي از معضلات اصلي نظام آموزشي ما جذاب نبودن مدرسه است. دانش آموزان از حضور در مدرسه و از روزهاي درسي هيچ لذتي نمي برند بلکه همواره از آن غمگين يا هراسناک هستند. علت اين وضعيت به موارد گوناگوني برمي گردد که چند نمونه از آنها را در اد امه مي آوريم:

1- کتاب هاي درسي خسته کننده

يک دانش آموز بيش از هر چيزي در خانه و مدرسه با کتاب هاي درسي اش سروکار دارد اما اين کتاب ها نه تنها هيچ جذابيتي براي او ندارند بلکه گاهي به اندازه اي سخت هستند که دانش آموز نمي تواند مطالبشان را ياد بگيرد. با اين وضع بدون شک دانش آموز ميلي براي رفتن به سوي آن کتاب ها نخواهد داشت.

2- معلم هاي بداخلاق

دانش آموز افزون بر تحمل آن کتاب ها بايد معلمي را نيز تحمل کند که همان کتاب هاي خسته کننده را به بدترين شکل درس مي دهد. معلمي که جز با بد اخلاقي، توهين و تنبيه، توانايي کنترل کلاس را ندارد. درواقع بايد گفت معلم جايگاه مهم و سهم به سزايي در علاقه مند کردن دانش آموز به مدرسه دارد اما گاهي اين معلم با فراموش کردن اهميت کار خود زمينه بي انگيزه شدن را در دانش آموزان فراهم مي کند.

3- مديران اداري

مسئولان يک مدرسه به ويژه مديران از ظرفيت، توانايي و اختيارات بالايي براي اجراي طرح ها و برنامه هاي جذاب برخوردارند اما بيشتر مديران به انجام کارهاي اداري مدرسه بسنده کرده اند تا جايي که براي اجراي کوچک ترين برنامه، منتظر بخش نامه هاي آموزش و پرورش مي مانند. اين امر باعث مي شود دانش آموز در مدرسه روزهايي را سپري کند که کاملا تکراري و بدون تنوع هستند.

4- داستان هميشگي امکانات

محال است روي مشکلي از مشکلات کشور دست بگذاريد و مسئولان، کمبود بودجه را دليل آن اعلام نکنند. قطعا مدارس نيز به همين وضع دچارند. مدرسه ها به جز امکانات اوليه يعني ميز و تخته و کولر و بخاري هيچ چيز اضافه اي را در اختيار دانش آموز قرار نمي دهند. حتي آزمايشگاه و کتابخانه که جزو مهم ترين و آموزشي ترين امور هستند نيز در مدارس با کمبود امکانات روبرو هستند. آموزش و پرورش علت اين وضعيت را کمبود بودجه مي داند و مي گويد وقتي 99 درصد بودجه ما هزينه حقوق پرسنل مي شود چگونه مي توانيم به کارهاي ديگر بپردازيم.

به اين ترتيب بايد گفت دولت ها موظفند با برنامه ريزي دقيق و اختصاص بودجه مناسب در پي حل مشکلات آموزش و پرورش باشند اما متاسفانه هر دولتي که روي کار مي آيد به جاي کارهاي زيرساختي به سراغ کارهاي زود بازده و انتخاباتي مي رود و نتيجه اش اين وضعيت اسفناک نظام آموزشي مي شود.

محمد حمله دار