کودکان کار، بي گناهاني در دست گناهکاران

کودکان کار، بي گناهاني در دست گناهکاران

کودکان کار، بي گناهاني در دست گناه کاران و ستمديده هايي در دست ستمکاران هستند. زير سلطه کساني هستند که براي سود پولي حاضرند آنها را قرباني کنند. اين کودکان به اندازه اي رها شده و فراموش شده هستند که حتي آماري از تعدادشان هم وجود ندارد و مسئولان گاهي آمارشان را هفتاد هزار نفر و گاهي هفت ميليون نفر اعلام کرده اند! (به نظر من اين تناقض آماري بايد در گينس ثبت شود.)

 البته يکي از دلايل اين تناقض اين است که کودکان کار فقط آنهايي که در خيابان دست فروشي مي کنند نيستند بلکه خيلي از آنها در کارگاه هاي زيرزميني مشغولند و کسي از حالشان خبر ندارد بنابراين تعداد اين کودکان بسيار بيشتراز آن تعدادي است که ما هرروز در خيابان ها مي بينيم.

 با توجه با اينکه درصد اندکي از کودکان کار توسط باندهاي سازمان يافته روانه خيابان ها مي شوند و بيشترشان توسط  والدينشان وادار به کار مي گردند، دو نکته را بايد مورد توجه قرار داد: نخست اين که پدران و مادراني که نمي توانند هزينه زندگي يک کودک را تامين کنند بايد به آن درجه از شعور و فرهنگ برسند که بچه دار نشوند؛ نه اين که فرزندي به دنيا بياورند و بعد از پس مخارجش بر نيايند و از روي ناچاري او را وادار به کار کنند. روشن است که اين فرهنگ سازي بايد به دست دولت  و صداوسيما انجام شود.

 نکته دوم اين که اگر شرايط اقتصادي خانواده واقعا به گونه اي بود که راهي جز کارکردن کودکان پيش رويشان نبود بايد فرزندان را به کارهاي مهارتي مشغول کنند تا يک حرفه اي واقعي بياموزند نه اين که آن ها را به مشاغل کاذبي همچون دست فروشي وادار کنند. متاسفانه والدين کودکان کار با سوء استفاده از دلسوزي مردم، فرزندانشان را به خيابان ها و چهارراه ها مي فرستند چون مي دانند درآمد اين کار بيشتر از درآمد شاگردي کردن در شغل هاي مهارتي است.

در مجموع بايد گفت دولت، اصلي ترين متولي اين مسئله است و بايد با تقويت اقتصاد و فرهنگ جامعه به داد اين کودکان برسد و از سويي ديگر مردم به جاي ترحم بي جا و پول دادن به کودکان کار بهتر است به آنها خوراکي و ميوه بدهند تا هم مشکل سوء تغذيه شان را حل کنند و هم اجازه ندهند والدينشان به اهداف غير انساني خود برسند.

محمد حمله دار